علم ما مشاوره و کوچ فردی و کسب و کار، لایف و بیزینس کوچینگ 
هدی لامار | زنی فراتر از زیبایی
معرفی و زندگی نامه زنان قدرتمند جهان
گاهی زندگی یک انسان شبیه یک کتاب عجیب است؛ کتابی که روی جلدش چیزی نوشته شده، اما وقتی وارد صفحاتش می‌شوی، می‌فهمی داستان اصلی جای دیگری است.
هدی لامار یکی از همین آدم‌ها بود.
در دهه‌های طلایی هالیوود، میلیون‌ها نفر او را به‌عنوان یکی از زیباترین ستاره‌های سینما می‌شناختند؛ زنی با چهره‌ای خیره‌کننده که روی پرده سینما می‌درخشید. اما پشت آن چهره مشهور، ذهنی کنجکاو، خلاق و علاقه‌مند به حل مسئله وجود داشت؛ ذهنی که در روزهای جنگ جهانی دوم به سراغ مسئله‌ای رفت که ظاهرا هیچ ارتباطی با دنیای سینما نداشت: چگونه می‌توان ارتباطات رادیویی را از اختلال و شنود دشمن در امان نگه داشت؟
و شاید عجیب‌ترین بخش داستان این باشد که ایده‌ای که او در آن سال‌ها مطرح کرد، دهه‌ها بعد در مسیر پیشرفت ارتباطات بی‌سیم اهمیت پیدا کرد. در این داستان با علم ما همراه باشید.
دختری به نام هِدویگ؛ شروع داستان در وین
داستان هدویگ اِوا ماریا کیس‌لر در سال ۱۹۱۴ در وین اتریش آغاز شد. پدرش مدیر بانک بود و مادرش پیانیست کنسرت بود. از همان دوران کودکی، هدی فقط به دنیای اطرافش نگاه نمی‌کرد؛ او درباره چیزها کنجکاو بود و دوست داشت بفهمد آنها چگونه کار می‌کنند.
او خیلی زود وارد دنیای بازیگری شد و در نوجوانی نخستین تجربه‌های سینمایی خود را به دست آورد. فیلم Ecstasy در سال ۱۹۳۳ توجه زیادی را به خود جلب کرد و نام او را بر سر زبان‌ها انداخت. اما این شهرت، تنها آغاز یک زندگی بسیار پیچیده بود.
شهرتی که یک زندان هم بود
هدویگ بعدها به هالیوود رفت و نام خود را به هدی لامار (Hedy Lamarr) تغییر داد. در سال ۱۹۳۸ با فیلم الجزایر وارد سینمای آمریکا شد و خیلی زود به یکی از چهره‌های شناخته‌شده هالیوود تبدیل شد.
او در فیلم‌های متعددی بازی کرد و در کنار ستارگان بزرگی قرار گرفت. فیلم‌های شهر بوم، تورتیلا فلت و سرانجام سامسون و دلیله او را به یکی از مشهورترین بازیگران دوران خود تبدیل کردند.
اما یک مشکل وجود داشت.
مردم بیشتر چهره او را می‌دیدند تا ذهنش را.
وقتی زنی با چنین ظاهری در مرکز توجه قرار می‌گیرد، جامعه گاهی به‌سادگی تصور می‌کند که تمام چیزی که برای ارائه دارد، زیبایی است.
اما هدی لامار نمی‌خواست فقط یک ستاره سینما باشد.
او در اوقات فراغتش درباره اختراع‌ها فکر می‌کرد، طراحی می‌کرد و مسئله حل می‌کرد. حتی ایده‌های دیگری نیز در ذهن داشت؛ از طراحی یک چراغ راهنمایی بهتر گرفته تا طرح‌هایی درباره هواپیما و اختراع‌هایی برای زندگی روزمره.
هالیوود برای دیگران صحنه زندگی او بود؛ اما برای خودش، تنها یکی از صحنه‌های زندگی‌اش بود.
وقتی جنگ جهانی دوم شروع شد، ذهن هدی آرام نگرفت
با آغاز جنگ جهانی دوم، هدی لامار می‌خواست به متفقین کمک کند.
او اطلاعاتی درباره فناوری‌های تسلیحاتی و سیستم‌های کنترل اژدر داشت و به این فکر می‌کرد که چگونه می‌توان از فناوری رادیویی برای جلوگیری از مختل‌شدن یا رهگیری ارتباطات نظامی استفاده کرد.
ایده اصلی او در ظاهر ساده بود، اما بسیار خلاقانه:
اگر فرستنده و گیرنده مدام بین فرکانس‌های مختلف جابه‌جا شوند، دشمن نمی‌تواند به‌سادگی سیگنال را پیدا یا مختل کند.
مثل این بود که دو نفر بخواهند مخفیانه با یکدیگر صحبت کنند، اما به‌جای اینکه همیشه در یک اتاق حرف بزنند، مرتب و هماهنگ اتاقشان را عوض کنند.
کسی که از بیرون گوش می‌دهد، هر بار فقط بخشی از مکالمه را می‌شنود.
هدی لامار این ایده را با جورج آنتیل، آهنگساز و مخترع، در میان گذاشت. آنها با همکاری یکدیگر روی این طرح کار کردند و سیستمی برای تغییر هماهنگ فرکانس‌های رادیویی طراحی کردند.
یک بازیگر زن و یک آهنگساز؛ ترکیبی که کسی انتظارش را نداشت!
شاید یکی از جذاب‌ترین قسمت‌های داستان همین‌جا باشد.
یک طرف، زنی که هالیوود او را به‌عنوان ستاره سینما می‌شناخت.
طرف دیگر، آهنگسازی که به موسیقی تجربی و ایده‌های غیرمعمول علاقه داشت.
اما آنها توانستند دو دنیای متفاوت را کنار هم قرار دهند.
آنتیل از تجربه خود در سازوکارهای پیانوهای مکانیکی الهام گرفت و این همکاری به طرحی منجر شد که از پرش بین فرکانس‌های رادیویی استفاده می‌کرد؛ روشی که قرار بود احتمال اختلال در ارتباط با اژدرهای هدایت‌شونده را کاهش دهد.
در سال ۱۹۴۲، هدی لامار و جورج آنتیل برای «سیستم ارتباطات محرمانه» خود پتنت دریافت کردند و حقوق آن را برای تلاش‌های جنگی در اختیار نیروی دریایی آمریکا قرار دادند.
اما اینجا، داستان آن‌طور که انتظار دارید تمام نمی‌شود.
اختراعی که کسی آن را جدی نگرفت
ایده آنها در آن زمان با محدودیت‌های فنی روبه‌رو بود و نیروی دریایی آمریکا از آن در جنگ جهانی دوم استفاده نکرد. همچنین اختراع آنها برای سال‌ها در پرده‌ای از محرمانگی باقی ماند.
هدی و آنتیل هم در زمان خودشان از این اختراع به موفقیت مالی بزرگی نرسیدند.
تصور کنید چه اتفاقی افتاده بود:
زنی مشهور در هالیوود، ایده‌ای فناورانه ارائه داده بود؛ اما جهان بیشتر آماده بود که درباره ظاهر او صحبت کند تا درباره مغزش.
او دیده می‌شد، اما فهمیده نمی‌شد.
با این حال، هدی لامار دست از فکر کردن برنداشت.
و این شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های زندگی او باشد:
ارزش یک ایده همیشه به این بستگی ندارد که دیگران همان لحظه آن را بفهمند.
سال‌ها گذشت؛ دنیا تازه متوجه شد هدی چه کرده است
زمان گذشت.
فناوری تغییر کرد.
ارتباطات بی‌سیم پیشرفت کرد و ایده‌های مرتبط با پرش فرکانسی و طیف گسترده ارتباطات، اهمیت بیشتری پیدا کردند. بعدها این مفهوم در توسعه فناوری‌های ارتباطی مختلف نقش پیدا کرد و به‌عنوان یکی از پایه‌های مهم ارتباطات بی‌سیم شناخته شد.
فناوری‌ای که زمانی در ذهن یک ستاره سینما شکل گرفته بود، حالا به بخشی از تاریخ ارتباطات تبدیل شده بود.
امروز وقتی درباره فناوری‌هایی مانند Wi-Fi، Bluetooth و GPS صحبت می‌شود. نام هدی لامار نیز در تاریخ این مسیر مطرح می‌شود؛ البته دقیق‌تر این است که بگوییم اختراع او یکی از پیشگامان مهم در توسعه ارتباطات بی‌سیم بود، نه اینکه خودش مستقیما Wi-Fi یا Bluetooth را اختراع کرده باشد.
و این تفاوت مهم است.
چون داستان واقعی هدی، حتی بدون افسانه‌سازی، به‌اندازه کافی شگفت‌انگیز است.
اما چرا هدی لامار اینقدر دیر دیده شد؟
شاید چون جهان گاهی آدم‌ها را در یک قالب قرار می‌دهد.
اگر بازیگر هستی، انتظار دارند فقط بازیگر باشی.
اگر زیبا هستی، تصور می‌کنند احتمالا چیز بیشتری برای گفتن نداری.
اگر زن هستی، ممکن است مجبور شوی بیشتر از دیگران ثابت کنی که جدی هستی.
هدی لامار در تمام زندگی‌اش با چنین نگاه‌هایی روبه‌رو بود و بعدها نیز نقش‌ها و شرایط کاری برایش دشوارتر شد. با کاهش موفقیت‌های سینمایی، زندگی شخصی و حرفه‌ای او پیچیده‌تر شد و در سال‌های پایانی زندگی تا حد زیادی از انظار عمومی فاصله گرفت.
اما تاریخ سرانجام راه خودش را پیدا کرد.
در سال ۱۹۹۷، هدی لامار و جورج آنتیل جایزه Pioneer Award بنیاد Electronic Frontier Foundation را دریافت کردند و همان سال هدی نخستین زنی شد که جایزه BULBIE Gnass Spirit of Achievement را دریافت کرد؛ جایزه‌ای که به افتخار دستاوردهای اختراعی اهدا می‌شد.
و در سال ۲۰۱۴، هدی لامار پس از مرگ به تالار مشاهیر مخترعان ملی آمریکا راه یافت.
آخرین فصل؛ زنی که دیر شناخته شد، اما فراموش نشد
هدی لامار در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۰ درگذشت؛ ۸۵ ساله بود.
او دیگر آن ستاره جوان هالیوود نبود.
اما چیزی از او باقی مانده بود که با گذشت زمان ارزشمندتر می‌شد: یک ایده.
ایده‌ای که نشان داد انسان نباید خودش را به تصویری که دیگران از او ساخته‌اند محدود کند.
هدی لامار فقط بازیگر نبود.
فقط زیبا نبود.
فقط یک مخترع هم نبود.
او زنی بود که حاضر نشد تنها در یک تعریف خلاصه شود.
هدی لامار و بزرگ‌ترین درس زندگی‌اش!
شاید مهم‌ترین بخش داستان هدی لامار، اختراعش نباشد.
شاید مهم‌ترین بخش، نگاهی باشد که او به خودش داشت.
او می‌توانست بگوید:
«من بازیگرم؛ این کار من است و باید فقط همین باشم.»
اما چنین نکرد.
وقتی مسئله‌ای دید، فکر کرد.
وقتی راه‌حلی به ذهنش رسید، آن را دنبال کرد.
وقتی دیگران او را با ظاهرش تعریف کردند، ذهنش را متوقف نکرد.
و حتی زمانی که اختراعش فورا مورد استفاده قرار نگرفت، ایده‌اش از بین نرفت.
گاهی دنیا برای شناختن ارزش تو به زمان نیاز دارد.
این یعنی اگر کاری را واقعا باور داری، قرار نیست ارزش آن فقط به واکنش فوری دیگران وابسته باشد.
ممکن است امروز کسی ایده‌ات را مسخره کند.
ممکن است امروز کسی تو را جدی نگیرد.
ممکن است دیگران تو را فقط از روی ظاهر، شغل، گذشته یا جایگاهی که در آن قرار داری قضاوت کنند.
اما هیچ‌کدام از اینها نمی‌تواند تمام چیزی باشد که تو هستی.
تو می‌توانی هم‌زمان چندین چیز باشی.
می‌توانی هنرمند باشی و اهل علم.
می‌توانی کارمند باشی و کارآفرین.
می‌توانی آرام باشی و جاه‌طلب.
می‌توانی یک زندگی معمولی داشته باشی و ایده‌ای غیرمعمول در ذهنت پرورش بدهی.
و مهم‌تر از همه، می‌توانی چیزی را در خودت کشف کنی که دیگران هنوز قادر به دیدنش نیستند.
نقشه راه زنان قدرتمند (کلیک کنید)
آرشیو زندگی‌نامه زنان قدرتمند (کلیک کنید)
من اصلا نمیدونستم ایشون اینقدر باهوش بودن