علم ما مشاوره و کوچ فردی و کسب و کار، لایف و بیزینس کوچینگ 
نام کتاب : جای خالی سلوچ
نویسنده: محمود دولت آبادی
جای خالی سُلوچ رمانی رئالیستی از محمود دولتآبادی است که بلافاصله پس از آزادی از زندان ساواک و طی ۷۰ روز نوشته است. دولتآبادی داستان آن را به هنگامی که دوره سه ساله حبس را میگذراند در ذهنش پرورانده بود. جای خالی سلوچ همانطور که از نامش پیداست از جای خالی مرد، شوهر و پدری می گوید که هر چند از ابتدا تا انتهای داستان حضوری از او نیست اما از همان ابتدا و تا پایان جای خالی اش به شکل بسیار محسوسی خود نمایی می کند.
جای خالی سلوچ زندگی را بیان می کند؛ زندگی روستایی ایرانی به شکل واقعی توصیف شده و به خاطر روایت و داستان نویسنده دروغ را به آن راه نمی دهد. جای خالی سلوچ زندگی روستایی ایرانی در آن دوره را به گونه ای ثبت کرده که با گذشت زمان و تغییر شیوه زندگی مردم هنوز زنده مانده و فراموش نخواهد شد.
این کتاب در حقیقت سعی میکند تقدیرِ زندگیِ زنانی همچون مرگان را نشان دهد که در جای جایِ ایران حضور دارند و پابهپای مردان کارهای دشوار و سخت انجام میدهند و در سختکوشی هیچ کم از مردان ندارند؛ زنانی که در تمامِ عمر حتی یک روز هم رنگِ خوشی را نمیبینند امّا خم به ابرو نمیآورند و با وجودِ همه اتفاقاتی که ممکن است دهها مرد را از پا بیندازد، میجنگند.
جایِ خالیِ سلوچ از نظرِ لغات و اصطلاحاتی که در آن به کار رفته است، گنجینهای باارزش است. کاربردِ این کلماتِ اصیلِ فارسی در متنِ داستان نه تنها آن را سختخوان نکرده است بلکه روحِ تازهای به داستان بخشیده و باعث شده است که خواننده با فضای داستان ارتباطِ بهتر و محکمتری برقرار کند. نویسنده با زبان قدیم مردم خراسان ، زبان محلی مردم سبزوار این داستان را به شیرینی روایت کرده است.
زاویه دیدِ داستان دانای کل است، اما راوی که در حقیقت شخصِ سوم است، در قسمتهای مختلفی از داستان هنرمندانه جایگزینِ چشمها و روحهای شخصیتهایش میشود و چند صفحه از داستان را آرام از او بیرون میکشد.
توصیفات و آرایههایی که جملاتِ داستان را در بر گرفتهاند، شما را درست به میان شخصیتها و روستای زمینج میبرد. شما کمکم کوچه پسکوچههای زمینج را از بَر میشوید و خودتان هر وقت که دلتان خواست، بدونِ همراهیِ هیچکدام از شخصیتهای داستان در آنها قدم میزنید.
«جای خالی سلوچ» در واقع نقدی تند بر «انقلاب سفید» دوره پهلویِ دوم است.
(معرفی کتاب توسط: زهرا دهقانی)
